Pojęcie zakazu prowadzenia działalności konkurencyjnej przez pracownika nie zostało precyzyjnie określone przepisami prawa. W wyniku tego możliwe jest zarówno stosunkowo swobodne kształtowanie łączącego strony stosunku prawnego, jak i stosowanie szerokiej interpretacji stanu faktycznego.

            Zgodnie z zamysłem ustawodawcy, pracodawca uzyskał uprawnienie i konieczne narzędzia prawne do ochrony swoich interesów, w szczególności struktur wewnętrznych oraz informacji handlowych, w warunkach swobody prowadzenia działalności gospodarczej, w formie zawieranej z pracownikiem na piśmie umowy o zakazie konkurencji. Naruszenie postanowień umowy oraz poniesienie przez pracodawcę szkody w wyniku konkurencyjnej działalności pracownika skutkuje możliwością dochodzenia od niego odszkodowania w wysokości trzykrotności wynagrodzenia, gdy do naruszenia interesów pracodawcy doszło nieumyślnie, lub w pełnej wysokości poniesionej szkody, gdy pracownik działał z premedytacją.

            Naruszenie zakazu konkurencji stanowi uzasadnienie rozwiązania umowy o pracę zarówno na czas nieokreślony, jak i czas określony, o ile umowa i przepisy dopuszczają jej wypowiedzenie.

            Ponadto naruszenie zakazu konkurencji, jako ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych, uzasadnia rozwiązanie umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia, czyli tak zwane zwolnienie dyscyplinarne.

            Umowa o zakazie konkurenci zawierana jest na okres zatrudnienia. Jeżeli pracodawca chce, by pracownik nie podejmował działalności konkurencyjnej również po ustaniu stosunku zatrudnienia, musi przewidzieć dla pracownika odrębne wynagrodzenie w wysokości co najmniej 25% wynagrodzenia otrzymanego przez pracownika przed ustaniem stosunku pracy.

            Co istotne, rozwiązanie umowy z powodu prowadzenia działalności konkurencyjnej możliwe jest nie tylko w przypadku gdy pracownik naruszy postanowienia łączącej go z pracodawcą umowy, ale również wtedy, gdy strony wcale takiej umowy nie zawarły. Zgodnie bowiem z postanowieniami kodeksu pracy, jednym z podstawowych obowiązków pracownika jest dbałość o interesy pracodawcy, zarówno poprzez działania zmierzające do ich ochrony, jak i powstrzymanie się od czynności, mogących te interesy naruszać.

            Jeżeli zatem pracownik dopuszcza się czynu nieuczciwej konkurencji, względnie podejmuje działalność konkurencyjną na szkodę pracodawcy, rodzić to musi odpowiedzialność dyscyplinarną po jego stronie. Wyjątkiem jest sytuacja, w której pracodawca nie będzie w stanie wykazać, iż prowadzona przez pracownika działalność miała negatywny wpływ na interesy pracodawcy, na przykład gdy pracownik faktycznie podjął inną działalność, jednak nie była ona w żaden sposób związana z branżą pracodawcy, a w wyniku jej wykonywania, pracownik nie dopuścił się zaniedbania swoich podstawowych obowiązków pracowniczych.

Rozwiązanie umowy o pracę z powodu prowadzenia przez pracownika działalności konkurencyjnej wobec pracodawcy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

11 − eight =